Evia (Eubea) jest drugą, co do wielkości (po Krecie) grecką wyspą, niegdyś połączoną ze stałym lądem. Stolica Evii – Chalkida jest największym miastem wyspy i liczy sobie ok. 60 tys. mieszkańców. Sama zaś Evia jest zamieszkana przez 170 tys. osób. Od lądu oddziela ją Euripos – wąski kanał. To wyspa o bogatej historii – zasiedlona od II tysiąclecia, w 338 p.n.e. została podbita przez Macedonię. We wczesnym średniowieczu znajdowała się pod władzą Bizancjum, a od XIII w. – Wenecji. Od 1830 roku należy do Grecji, jednak Turcy zamieszkiwali wyspę aż do lat dwudziestych XX wieku. Najsłynniejszymi zabytkami w Chalkidzie są unikatowa bazylika Aja Paraskewi (przebudowana przez krzyżowców na styl gotycki w XIV w.); oraz XV – wieczny meczet turecki, z Muzeum Sztuki Bizantyjskiej. W Eretrii znajdują się natomiast fragmenty ruin świątyni Apollona, czy też Dom Mozaik z IV w. p.n.e. W miejscowości Chana Avlonariou znajduje się XIII-wieczna romańska bazylika Agios Dimitrios – największa na wyspie.

Przyroda Evii jest bardzo zróżnicowana. Północ pełna jest gajów oliwnych, lasów sosnowych, północny-wschód jest wciąż dziki i niedostępny. Natomiast samo centrum wyspy (w rejonach Chalkidy) jest bardziej górzyste. Ciekawostką są gorące źródła w Gialtrze (15 km na zachód od zatoki Edipsos) – gorąca woda wylewa się na plażę, nieznacznie ogrzewając skały.